Rozdział 17 'Szlaban'.

Przepraszam, że rozdział pojawił się z lekkim opóźnieniem, ale byłam u rodziny i nie zdążyłam go dokończyć. Przepraszam, że jest krótki ale następny będzie zdecydowanie dłuższy! :3

Za chwilę mam odprawić swój szlaban. Nie będzie tak źle, bo będę z Hagridem. Związałam włosy w kucyka, założyłam grube dresy, polarową bluzę, wzięłam kurtkę z szafy i wyszłam z dormitorium i... prawie spadłam ze schodów. Przy kominku siedział Max. Cholera.  Bezszelestnie (przynajmniej tak mi się wydawało) przeszłam przez pokój wspólny kierując się do dziury pod portretem. Niestety, zauważył mnie.
- Hej, Rose! Gdzie się wybierasz?! - spytał, śmiejąc się.
- Nie twój interes. - mruknęłam, wychodząc.
Właśnie wychodziłam na błonia, kiedy ten idiota mnie dogonił. 
- No gdzie się wybierasz?! Chyba nie na spacerek o tej porze!
- Po co za mną idziesz?! Nie twój interes, powiedziałam ci już to!
- Ależ mój.
- Nie jesteś moim chłopakiem! Nie będziesz mi mówić co mam robić!
- Nie mówię ci, co masz robić...
- Przez ciebie się spóźnię! Idź już!
Kopnęłam go w łydkę, tak że syknął z bólu. Lekcje przetrwania z Jamesem odniosły sukces. 
Pobiegłam szybko do chatki. W oknach świeciło się światło. Czyli chyba nie idziemy do Zakazanego Lasu...? Uff, dziękuję! Zapukałam do drzwi. Po paru sekundach usłyszałam szczekanie psa.
- KIEŁ! CICHO! - krzyknął gajowy.
Nagle otworzyły się przede mną drzwi. Stał w nich uśmiechnięty Hagrid.
- Wchodź, Rose.
Szybko weszłam do środka.
- To... Co muszę robić? - zapytałam, wysilając się na uśmiech.
- No więc... Pomożesz mi czyścić te gary... W których było jedzenie dla przeróżnych zwierząt.
Wzdrygnęłam się.
- Nie jest tak źle. Masz rękawiczki.
Podał mi tak wielkie rękawiczki, że zmieściłabym tam spokojnie cztery pary rąk.
Hagrid wyszedł na chwilę z chatki, a po chwili wrócił z sześcioma, ogromnymi dzbanami, które śmierdziały jak... Fu.
- No więc... Jak zapewne zaraz zauważysz... W środku mają pełno liści, mięsa...
Nie słuchałam go dalej bo wybiegłam przed chatkę i zwymiotowałam. Najzwyczajniej w świecie mnie zemdliło.
- Rose, wszystko do... - Urwał, widząc mnie.
- T-tak... Wszystko d-d-dobrze... J-już idę...
- W takim stanie? Powiem profesor McGonagall...
- Hagridzie, nic mi nie jest! Po prostu... Trochę zemdlił mnie zapach tych dzbanów.
- Na pewno?
- Na pewno.
- Może chcesz...
- Wystarczy mi klamerka.
Gajowy podszedł do suszarki na dworze, ściągnął jedną klamerkę i podał mi ją. Założyłam ją sobie nas nos... I tak przez dwie godziny myłam dzbany... Eh, mam nadzieję, że to mój ostatni szlaban...
Była godzina 24.00. Właśnie wychodziłam z chatki. Przyznam, trochę się bałam. Nagle... Wpadłam na Scorpiusa. Matko, ten chłopak jest wszędzie.
- Hej Rose, co ty tutaj robisz o tej porze? - zapytał z uśmiechem.
- Mogę się o to samo spytać ciebie. - odparłam z uśmieszkiem.
Zarumienił się. Tak mi się przynajmniej wydawało, bo panowały Egipskie Ciemności.
- Spytałem się Albusa, bo...
Teraz to ja spiekłam raka. Na szczęście on tego nie widział.
- I nie chcę, żebyś sama szwendała się o tej porze.
Jaki opiekuńczy. Pff.
- Jeżeli pozwolisz, odprowadzę cię do dormitorium.
- T-tak... Oczywiście...
Uśmiechnął się, łapiąc mnie za rękę.
Szliśmy po schodach, uciekając przed Filchem.
Kiedy weszliśmy po chyba tysięcznym schodku i znaleźliśmy się przed portretem, Scorpius pochylił się i... Pocałował mnie w usta. Tak po prostu. Odwzajemniłam pocałunek i kleiliśmy się do siebie tak kilka minut, aż usłyszeliśmy, że ktoś wchodzi po schodach. Odsunęłam się i powiedziałam szeptem.
- Dobranoc.
- Dobranoc. - odpowiedział również szeptem.